Her cuma telefonlarımız güzel dileklerle dolup taşıyor. Birbirimize Allah’ın rahmetini, bereketini ve mağfiretini diliyoruz. İnsanların birbirini hatırlaması, selamlaşması elbette çok kıymetli.
Ancak insan ister istemez düşünüyor…
Yalanın sıradanlaştığı, kul hakkının önemsenmediği, haksızlığın kanıksandığı bir toplumda, dilimizden dökülen dualarla yaşadığımız hayat ne kadar örtüşüyor?
Allah’ın her şeyi gördüğüne inandığını söyleyen insan, nasıl bu kadar kolay yalan söyleyebiliyor? Mazlumun ellerini bağlayanlar, nasıl oluyor da zulümden şikâyet edebiliyor?
Herkes adaletten söz ediyor ama kimse kendi vicdanının terazisine çıkmak istemiyor.
İşte insanın aklına şu soru geliyor:
Böylesine bir ahlaki çürümenin yaşandığı toplumun üzerine Allah’ın rahmeti iner mi?
Elbette Allah’ın rahmetinden ümit kesilmez. O’nun hikmetinden sual olunmaz. Ancak rahmet beklerken merhameti, bereket dilerken helal kazancı, adalet isterken kul hakkını gözetmek gerekmez mi?
Unutmayalım ki toplumları yalnızca kötülük yapanlar değil, kötülüğe alışanlar ve çıkarı için susanlar da çürütür.
Belki de bu cuma birbirimize gönderdiğimiz mesajlardan birini kendi vicdanımıza göndermeliyiz:
“Şikâyet ettiğim bu bozuk düzenin oluşmasında benim payım ne?”
Çünkü güzel sözler söylemek kolaydır; asıl erdem, o sözlerin gereğini yaşayabilmektir.
Dilimizi duaya açarken vicdanımızı da muhasebeye açabiliyorsak, işte o zaman cumamız gerçekten hayırlı olacaktır.
