Dinden Uzaklaşan Gençlik mi, Dinden Uzaklaştırılan Gençlik mi?
Avrupa’da dinin toplumsal hayattaki belirleyici etkisinin azalması, bir anda gerçekleşmiş bir kırılma değil; Rönesans, Reform, Aydınlanma ve Sanayi Devrimi gibi uzun bir tarihsel sürecin sonucudur. Buna rağmen, toplumsal düzen, hukuk ve çalışma ahlakı büyük ölçüde korunabilmiştir. Bu durumu, Mehmet Akif Ersoy’un meşhur sözü veciz biçimde anlatır: “Onların işleri dinimiz gibi, bizim dinimiz işleri gibi.” Akif burada Batı’yı din bakımından değil; dürüstlük, disiplin, adalet ve sorumluluk anlayışı bakımından örnek göstermektedir.
Türkiye’de ise son yıllarda özellikle gençler arasında deizm, ateizm ve agnostisizme yönelik ilginin arttığına dair birçok araştırma ve gözlem bulunmaktadır. Bunun sebepleri konusunda farklı değerlendirmeler yapılmaktadır. Bana göre en önemli nedenlerden biri, çocukların dinî değerleri önce ailelerinde görmeleri gerekirken, söz ile davranış arasındaki çelişkilere şahit olmalarıdır. Bunun yanında dinin özünden uzaklaşılarak hurafelerin, şekilciliğin ve siyasi tartışmaların ön plana çıkması da birçok insanın dine değil, din adına ortaya konan uygulamalara mesafe koymasına yol açmaktadır.
Aslında insanlar çoğu zaman Allah’a değil, Allah adına sergilenen yanlış örneklere itiraz etmektedir. Dinin özü olan adalet, merhamet, doğruluk ve emanete riayet geri plana itildiğinde, özellikle genç kuşakların dinden uzaklaşması şaşırtıcı değildir. Çünkü bir inancı en güçlü şekilde anlatan şey, onu temsil ettiğini söyleyen insanların hayatıdır.
